...a co jeśli nie zdołałam wsiąść w ten samolot, tak oto, zabierając z domu łyżkę, nożyk, widelec i łyżeczkę do herbaty, dorzucając do tego może troszkę ubrań, może płyt wyruszyłam w heroiczną podróż koleją do Warszawy wschodniej zamiast planowanej centralnej, naraziłam się na opóźnienie na samolot, po bohaterskim biegu do taxi, dopłaconej jej stówie by PĘDZILA nie jechała dobiegłam do odprawy, po fuknięciu obsługi wpuszczona zostałam na security check i już cieszyłam się w nowej wizji szczęścia a tu nagle....BUM! Na mnie pięć hiperczułych psów i siedmiu antyterrorystów. A dlaczego? Po pies wykrył, ze mam marihuanę umieszczoną w ciele per rektum, dziesięcioma gramami ziołowej zieleni, implikujące koniec mojego dotychczasowego życia jako wolny obywatel...?

....a co jeśli nie wsiadłam w ten samolot? W ogóle? Zmieniłam zdanie? W efekcie skończyłam studia, siedziałam w niedotkniętej kryzysem Polsce z mgr przed nazwiskiem i absolutnym brakiem wizji tego, co dalej, w dodatku nazwisko owo raczej bez perspektyw stania się innym przez następne kilka lat życia; u rodziców, nagle chorych, siedziałam do teraz, a może i dłużej, do ich śmierci, pielęgnując oszczędności i swą poszarzałą twarz maseczkami, mająca niezłe ubrania i nawet dość atrakcyjna choć czująca się staro, zgorzkniała, spotykająca się z mężczyznami nieimponującymi mi niczym, w których nie mogę się zakochać....?

.....a co jeśli wsiadłam w ten samolot, przyjęłam propozycję nowej pracy, życia, kraju, wizji szczęścia, przyjęłam do wiadomości opcję skończenia studiów w późniejszym terminie; pomieszkałam parę miesięcy na sofie u kogokolwiek, potem znalazłabym mój własny kąt i kupiła meble i Ikei, mimo przeciwności losu i wiatru ze żwirem w oczy kontynuowałam nową wizję szczęścia dostosowując się, robiąc to co one, mówiąc, tak jak one, uśmiechając się sztucznie w nowym, korporacyjnym środowisku pomimo galopującej w mę stronę neurastenii i depresji kontynuowałam swe zawodowe wysiłki tracąc integralność osobowości i poczucie własnej wartości w natężeniu świadomości; gnijąc intelektualnie uczyłam prawd o ludziach, sobie, świecie, odpowiedzialności, rodzajach  egzystencjalnego gówna; nagle po pół roku w mieście dawniej zwanym Christianią, w klubie, w którym zaraz mieli zapalić światła i ogłosić żałobnie koniec imprezy, spotkałam nagle miłość mojego życia, po paru najpiękniejszych dnia  zostaliśmy parą, planujemy razem, dzieci, kotka, dom, razem zawsze, zawsze z tą samą radością i ekstazą poznajemy jeszcze nowszą wizję szczęścia; lecz oto i kryzys, który zeżarł połowę wszystkiego, co kiedykolwiek zarobiłam i zagroził memu poczuciu bezpieczeństwa w postaci zwolnienia i niemożliwości znalezienia innej pracy, oto nagle nachalna wizja śmierci w rodzinie i mego dożywotniego uwiązania do chorej matki, oto wizja długów do spłacenia i... BUM! Dwa miesiące zwolnienia lekarskiego, groźba najgorszego w historii ataku epilepsji i wizja szpitala, dziwne badania, dziwne tabletki, niepewność, strach; oto nagle z tego wszystkiego robię najgorszy w historii emigracji obiad na globie, na co On mówi "nie martw się, kochanie, gdyż już weźmiemy ślub to ja będę robił jedzenie, a Ty będziesz prać moją kucharską czapkę"...?

...a co jeśli wsiadłam w ten samolot, lecz rozbiłby się po przeleceniu nad błękitem Bałtyku, zginęłabym na miejscu i ...czerń. Pustka. I  nigdy już niczego więcej...?

...a co jeśli wsiadłam w ten samolot, przyjęłam propozycję nowej pracy, życia, kraju, wizji szczęścia, przyjęłam do wiadomości opcję skończenia studiów w późniejszym terminie; pomieszkałam półtora miesiąca na sofie u kogokolwiek, po czym stwierdziłam, że absolutnie tu nie pasuję, to nie moje życie, przepraszam szefie, wypowiadam stanowisko z zachowaniem okresu wypowiedzenia i wracam do matczyzny; skończyłam studia, siedziałam w niedotkniętej kryzysem Polsce z mgr przed Nazwiskiem i absolutnym brakiem wizji tego, co dalej, w dodatku nazwisko owo raczej bez perspektyw stania się innym przez następne kilka lat życia; u rodziców, nagle chorych, siedziałam do teraz, a może i dłużej, do ich śmierci, pielęgnując oszczędności i swą poszarzałą twarz maseczkami, mająca niezłe ubrania i nawet dość atrakcyjna choć czująca się staro, zgorzkniała, spotykająca się z mężczyznami nieimponującymi mi niczym, w których nie mogę się zakochać....?

... no co...?

Kalejdoskop. Kalejdoskop zdarzeń, postaci, miejsc i wrażeń. Tak ich wiele, że nie sposób wszystkie spisać. Po każdym ważniejszym, nieprzewidzianym czy nagłym skreśliłam parę słów celem wrzucenia ich tutaj, by autobiograficznej tradycji stała się zadość, ale... wszystkie te notki, wszystkie wpisy leżą nadal nieużywane na dnie dysku, gdzieś pomiędzy dawno ściągniętym i zapomnianym filmem a save'em z gry komputerowej. Wszystko zmienia się tak szybko, że każde podsumowanie dezaktualizowało się dni, godziny po spisaniu.

Dziwne. Osobliwe. Dawniej w reakcji na tyle nowości, tyle zmian i zawiłości, obgryzłabym paznokcie, zjadła ręce aż do kości, w autoanalitycznej panice zgubiłabym się doszczętnie. Teraz? Wstaje z łóżka na ostrym dyżurze, wychodzę, jakoś będzie; pakuję walizkę, lecę daleko, wychodzę na lotnisko, jakoś będzie. Przeciwności, które dawniej byłyby jak Grand Canyon teraz są kałużą, przeskakuję kałużę, najwyżej zmoczę buty, jeśli się rozkleją, kupię nowe, jakoś będzie. Nie daję się kałużom. W ucieczce nie przeszkodzą mi rozklejone buty. W ucieczce ku nowości.